Jubileumshow van ‘The Four Horsemen’ in Tavenu is helemaal uitverkocht

“Present Danger was de brandstof die de waakvlam tot een hellevuur liet ontbranden”

In de aanloop naar het 30-jarig jubileumconcert van Present Danger, zaterdag 30 mei in Tavenu in Waalwijk, sprak ik met vriend Thijs de Jong, de altijd opgewekte frontman van de Kaatsheuvelse metalband. Het was voor mij trouwens ook een jubileum: we spraken officieel voor de vijftiende keer in een interview over zijn band. En dat gaat nooit vervelen…

Als kind was ik niet zo van de harde muziek en al helemaal niet van de barbaars uitziende ruige mannen die die muziek maakten. Laat staan van de enge tekeningen vol bloed, zwaarden en skeletten die vaak op de platenhoezen en t-shirts prijkten; nee, mij niet gezien. Begin jaren negentig kwam er echter een kentering. Metallica kwam met haar fameuze ‘Black album’ en naast de ballad ‘Nothing else matters’ bleken opeens nummers als ‘Enter sandman’, ‘Sad but true’ en vooral ‘The unforgiven’ erg goed te landen in mijn bovenkamer. Ik had toen als 17-jarige zomaar het ‘zwarte’ en ruige pad op kunnen gaan…

Dat gebeurde niet, maar het zaadje was wel gepland. Ik durfde een paar jaar later zelfs ‘The best of the Beast’ van Iron Maiden te kopen en brulde de nummers, weliswaar fonetisch, binnen no time luidkeels mee. Hell yeah! Een echte ruige donder zou ik nooit worden, zo kan ik dertig jaar later met recht stellen, maar het genre van de rockmuziek heeft me in al die jaren wel steeds meer bij de keel gegrepen. Present Danger, de band van Thijs en zijn kompanen, was daarbij de brandstof die de waakvlam tot een hellevuur liet ontbranden.

Tieners

Ik leerde Thijs ruim twintig jaar geleden kennen toen hij mijn gitaarleraar werd bij Music’scool. Aardige kerel die op mijn verzoek keurig alle brave liedjes van The Beatles en Doe Maar uitwerkte tot hapklare akkoordenschema’s. Hij vertelde me dat hij zelf ook in een band zat die naast covers van bekende rocknummers eigen werk speelde. Mijn nieuwsgierigheid werd aangewakkerd en al snel bezocht ik een concert van Present Danger. Het zou het tweede concert worden wat ik van de band zag in een rij van ontelbare optredens tot nu toe. Het tweede? Ja, want al grasduinend in mijn geheugen ontdekte ik dat ik de band in haar beginjaren als Prison Danger al een keer eerder had zien spelen; tieners waren het toen nog.

In de jaren die volgden werd ik langzaam maar zeker de Present Danger draaikolk mee in gezogen. Het was de tijd dat de band meedeed aan de Clash of the Coverbands; we volgden PD als trouwe metgezel op weg naar Paradiso, de heilige grond waar de band als Metallica tribute geschiedenis schreef. Als kers op de taart mocht ik een jaar later het artwork verzorgen voor de single ‘Iron Rain’: het nummer dat inmiddels de cult-status heeft bereikt onder veteranen.

Keuze

Sinds die tijd probeer ik regelmatig een concert mee te pikken. De songs van Metallica klinken bij tijd en wijlen beter dan het origineel; Present Danger is een liveband bij uitstek en stelt nooit teleur. Toen ik Thijs onlangs sprak, kwam het over de eigen nummers. Ooit sprak hij namens de band hardop de wens uit door te willen breken als Present Danger met eigen werk. Het succes als Metallica-tribute haalde die wens echter in en dwong de band om vol voor Metallica te gaan. Met steeds grotere festivals, steeds meer fans is dat een logische keuze en zorgt het gemiddeld twee keer per week voor een enorme adrenaline-kick bij ‘The Four Horsemen’ als ze weer een dampende zaal achter zich laten.

Zaterdag de 30e vieren Thijs, Martijn, Raymond en Sjors hun eigen feestje als ze samen met een Volbeat-tribute en een AC/DC-tribute op de planken van Tavenu staan. “We spelen als tweede band, zodat we daarna zelf ook nog tijd genoeg hebben om met de fans te proosten op ons jubileum”, verzekerde Thijs me. Ik hef het glas graag mee op PD, waarschijnlijk met het zweet op de kop en een schor gezongen keel. Want dat is hoe je een concert van Neerlands beste Metallica tributeband hoort te beleven. En stiekem hoop ik dat er ooit toch nog ruimte komt voor wat nieuw eigen werk, want luisterend naar nummers als ‘Battle Maniacs’, ‘The man with no reasons to live’, ‘Dark visions’, ‘The viking age’ en natuurlijk ‘Iron Rain’ kan ik eerlijk gezegd niet wachten op nieuw materiaal… Maar voor nu: gefeliciteerd mannen en dank voor vele memorabele momenten!

Marcel Donks, muziekliefhebber uit Waspik